Het Vrije Volk, beter gezegd de N.V. De Arbeiderspers, gaf in 1954 ter gelegenheid van de ingebruikname van haar nieuwe gebouw aan de Slaak het Prentenboek van Rotterdam uit. Het oude gebouw van de krant, toen nog Voorwaarts genaamd, is in de meidagen van 1940, net als het hart van de stad, door het Duitse bombardement ten onder gegaan. De uitgave van het Prentenboek is dan ook meer dan louter een gelegenheidsuitgave ter gelegenheid van een nieuw onderkomen. Zoals de Phoenix verrijst uit zijn as, zo is de stad langzaam maar zeker zijn zware verwondingen te boven aan het komen. Het prentenboek wil de herinnering vasthouden aan de vooroorlogse stad, iets wat de stad zelf niet meer kan. Eigenlijk een in memoriam, maar zonder een omzien in wrok.

Rotterdam is in de jaren vijftig een rood bolwerk, waar de Partij van de Arbeid zelfs enige tijd de meerderheid bezit. Net als vele Rotterdammers zijn mijn ouders zich van hun klasse bewust. Er wordt gestemd op de PvdA, zijn lid van het NVV en de VARA en lezen Het Vrije Volk. We houden van lezen en zijn dus ook abonnee op de Arbo-reeks en de AP-jeugdserie. Het Prentenboek van Rotterdam staat in onze boekenkast tussen de andere AP-uitgaven. Ik ben als het ware opgegroeid met de prenten van een Rotterdam dat ik nooit heb gezien. Vooral de prachtige kleurenplaten, waarvan ik nu weet dat ze van Gerrit Groenewegen zijn, vallen bij mij zeer in de smaak.

Vele boeken uit de boekenkast van mijn ouders zijn de afgelopen zeventig jaar overgegaan op jongere familieleden of gewoon verdwenen, maar niet het Prentenboek. Het is een gekoesterd bezit waaraan het vele hanteren kan worden afgezien aan de rug die het uiteindelijk heeft opgegeven. Ondanks dat het boek inmiddels is gedateerd en zijn tekortkomingen heeft vanwege achterhaalde grafische mogelijkheden en de beperkte opzet in tijd (17^e-20^e eeuw) neem ik het nog steeds van tijd tot tijd ter hand en beleef er het nodige plezier aan. Maar na zeventig jaar is het misschien toch tijd voor een nieuw prentenboek al zal het een grote uitdaging zijn de zojuist geuite kritiek in een nieuw prentenboek waar te maken. Het Nieuwe Prentenboek van Rotterdam moet een ode zijn aan het Prentenboek uit 1954 en aan een stad die uit zijn as herrees, maar ook meer geschiedenis heeft dan we vaak geneigd zijn aan te nemen.

Het is dan ook met gepaste trots dat ‘Arbeid en Werkstad’ u Het nieuwe Rotterdamse prentenboek kan presenteren in de collectie Werkstad. Lezen en kijken dus!